اسطوره بی مانند آواز ایران یک بار پیش از این گفته بود «ربنا متعلق به مردم است». پس صدا و سیما که بودجه هنگفت آن از جیب مردم است، حق همین مردم را از آن ها دریغ کرده است که از پخش «ربنا»ی شجریان خودداری می کند و باز همین مردم حق دارند که از این بابت از صدا و سیما رنجیده خاطر و مکدر باشند، خاصه در سالی که خالق این نغمه ماندگار و نوای جاودان دیگر در میان ما نیست و خود نیز به جاودانگی پیوسته است.

البته که هرکسی و هر روزه داری می تواند غروب روزهای رمضان به تنهایی و برای خودش مناجات «ربنا» را از طریق دستگاه پخش و گوشی موبایل گوش کند اما با جمع بودن و به دنبال یک هدف بودن مثل شنیدن همین نوای ربنا از رادیو و تلویزیون سراسری چیز دیگری است و لطف دیگری دارد و دشواری و سختی هر انتظاری را آسان و ممکن می سازد. دم دمای غروبِ روزهای رمضان که می شود، سراپای آدمِ روزه دار را یک جور کرختی دلپذیر و بی حالی همراه با اشتیاق و سرخوشی فرا می گیرد، با این حال او منتظر است تا لحظه افطار و اذان فرا برسد و روزه بگشاید و دهان باز کند.

این انتظار و حالت قدسی، به خصوص در دقایق پایانی غروب های تابستان، بهانه ای و دستاویزی می خواهد تا شیرین تر و دلپذیرتر به انتها برسد. آن وقت ها که بانگ باشکوه «ربنای» شجریان از رادیو و تلویزیون پخش می شد، این بهانه فراهم بود. اول نوبت گوینده پیش کسوت رادیو، غلامعلی امیر نوری بود که بیت هایی از مثنوی مولانا را با کلامی دلنشین و موقر دکلمه کند: «این دهان بستی دهانی باز شد/ تا خورنده ی لقمه های راز شد…..». و بعد نوبت به نغمه پرداز بی بدیل همه دوران می رسید تا بانگ بردارد و همان ابیات را، و بعد از آن مناجات قرآنی مشهور «ربنا» را به آواز و با تحریرها و غلت هایی به غایت شورانگیز بخواند و غلغله در گنبد افلاک اندازد. کار که به اینجا می رسید،

جانی دوباره به تن روزه دار منتظر می آمد و دیگر می دانست که از پس روزی بلند و دشوار، انتظار دارد به پایان می رسد، پس خشنود و راضی برمی خاست و آماده اقامه نماز مغرب و صرف افطاری می شد. حالا دیگر اما این بهانه و دلخوشی وجود ندارد، درست مثل خیلی دلخوشی های دیگر که آن ها هم وجود ندارند. حالا هر روز غروب دم افطار، به تقلید از زنده یاد استاد شجریان بانگ و نوایی چند، از رادیو و تلویزیون پخش می شود اما با احترام به همه آن ها، هیچ یک آن جذبه خوشایند و طنین روح نواز صدای آن یار سفرکرده را ندارند. به قول حضرت حافظ:

اگر چه حسن فروشان به جلوه آمده‌اند
کسی به حسن و ملاحت به یار ما نرسد
هزار نقد به بازار کائنات آرند
یکی به سکه صاحب عیار ما نرسد