کمتر از یک ماه پس از امضای تفاهم‌نامه، تنش‌ها بار دیگر شعله ‌ور شده است. بامداد ۱۴ جولای (۲۳ تیر)، ارتش آمریکا سومین شب حملات خود علیه ایران را آغاز کرد و تهران نیز در پاسخ، پایگاه‌های آمریکا در منطقه را هدف قرار داد. همزمان، قیمت جهانی نفت افزایش یافت، بار دیگر سایه ناامنی بر تنگه هرمز سنگینی کرد و زنجیره‌های شکننده تأمین جهانی با فشار تازه‌ای روبه‌رو شدند. ادامه این روند به سود هیچ‌یک از طرفین نیست و خطر بی‌ثباتی طولانی‌مدت را برای جهان به همراه دارد.
در سند تفاهم نامه، آمریکا و ایران متعهد شدند «پایان فوری و دائمی عملیات نظامی در همه جبهه‌ها» را اعلام کنند، از تهدید یا استفاده از زور علیه یکدیگر خودداری کنند و به حاکمیت و اصل عدم مداخله در امور داخلی یکدیگر احترام بگذارند. این مفاد با منشور سازمان ملل متحد و اصول اساسی روابط بین‌الملل همخوانی داشت و امید می‌رفت زمینه ثبات در تنگه هرمز و آغاز گفت‌وگوهای پایدار را فراهم کند. اما رد این تفاهم‌نامه از سوی آمریکا و توصیف آن به‌عنوان صرفاً یک «آزمون» که «اهمیت زیادی ندارد»، به‌طور مستقیم زمینه‌ساز تشدید دوباره تنش‌ها شد.
آمریکا باید نگاه سلطه‌جویانه خود را کنار بگذارد، نگرانی‌های امنیتی مشروع ایران را به رسمیت بشناسد و حملات را متوقف کند. تنها در این صورت است که ایران در مقابل، با حفظ خویشتنداری راه را برای ادامه گفت‌وگوها باز نگه می دارد.
چین همواره از حل‌وفصل مسالمت‌آمیز اختلافات در چارچوب شورای امنیت سازمان ملل و از طریق گفت‌وگوهای دوجانبه حمایت کرده و در این زمینه ابتکار پنج‌ ماده‌ای مشترک با پاکستان و پیشنهاد چهار‌ماده‌ای برای ثبات خاورمیانه ارائه داده است. پیام اصلی پکن همچنان ثابت مانده است؛ تنها احترام به حاکمیت کشورها و دیپلماسی، راهکاری عملی و پایدار به شمار می‌رود.
آمریکا باید هرچه زودتر مذاکرات را برای دستیابی به توافقی جامع و مورد پذیرش دو طرف از سر بگیرد؛ توافقی که از حمایت کشورهای منطقه و جامعه بین‌المللی برخوردار باشد. تضمین امنیت کشتیرانی در تنگه هرمز به سود همه کشورهاست