درگیری ایران و آمریکا نیز ادامه یافته و ارتش ایالات متحده برای پنجمین روز پیاپی مواضعی در ایران را هدف حملات هوایی قرار داد و ۱۵ ژوئیه (۲۴ تیر تیر) نیز دو موج حمله هوایی با هدف «تضعیف توانایی ایران در کنترل تنگه هرمز» انجام داد. جمهوری اسلامی ایران نیز پایگاه‌های نظامی آمریکا در بحرین، اردن و کویت را هدف حمله قرار داد. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، تهدید کرده که پل‌ها و نیروگاه‌های ایران را هدف قرار خواهد داد و حتی احتمال اعزام نیروی زمینی را نیز رد نکرده است.

با این حال، نوسان و بی‌ثباتی در سیاست خارجی آمریکا موضوعی تازه‌ نیست. در دوره نخست ریاست‌جمهوری ترامپ، آمریکا به‌صورت یک‌جانبه از برجام، که حاصل سال‌ها مذاکره بود، خارج شد و جامعه جهانی را غافلگیر کرد.

پس از آن نیز آمریکا در جریان مذاکرات، چندین بار با نادیده گرفتن هنجارهای بین‌المللی و اصول بنیادین دیپلماسی، اهدافی را در ایران مورد حمله قرار داد. این شیوه «حمله و ترور در زمان مذاکره» مدت‌هاست اعتبار واشنگتن را در میان افکار عمومی جهان کاهش داده است. مسیر دیپلماسی آمریکا هرگز مسیری مستقیم و باثبات نبوده، بلکه مسیری است که ممکن است در هر لحظه تغییر کند و هر کشوری که وارد تعامل با آن شود، ناچار است خود را برای «لغو احتمالی هر توافقی» آماده کند.

پرونده ایران، کلید درک نتایج نظرسنجی پیو را آشکار کرده است؛ دلیل اصلی کاهش محبوبیت آمریکا در جهان، بلاتکلیفی و یک‌جانبه‌گرایی زورمدارانه‌ای است که از همین بی‌ثباتی ناشی می‌شود. آنچه افکار عمومی جهان از رفتار آمریکا می‌بیند، تصویر ابرقدرتی است که سیاست‌هایش مدام تغییر می‌کند، به تعهدات خود پایبند نیست و به‌سرعت به زور متوسل می‌شود.

یافته‌های نظرسنجی پیو نیز این برداشت را تأیید می‌کند. در ۱۷ کشور با درآمد متوسط، ۷۵ درصد پاسخ‌دهندگان معتقدند آمریکا «به‌طور جدی» یا «تا حد قابل‌توجهی» در امور داخلی دیگر کشورها دخالت می‌کند. در کانادا، نسبت افرادی که آمریکا را «شریک قابل‌اعتماد» می‌دانند، از ۸۳ درصد در سال ۲۰۲۲ میلادی به ۳۵ درصد کاهش یافته است. در آلمان نیز سهم کسانی که معتقدند آمریکا «منافع دیگر کشورها را در نظر می‌گیرد» از ۶۰ درصد سه سال پیش به ۲۳ درصد رسیده است. همچنین در سه سال گذشته، میانه محبوبیت آمریکا در ۲۰ کشور جهان از ۵۸ درصد به ۳۶ درصد کاهش یافته است.

در مقابل این بی‌ثباتی، تداوم و ثبات در سیاست‌های چین بیش از پیش به چشم می‌آید. گزارش پیو نشان می‌دهد سهم پاسخ‌دهندگانی که چین را مداخله‌گر در امور دیگر کشورها می‌دانند، به‌مراتب کمتر از ۷۵ درصد مربوط به آمریکا است و در میان کشورهای با درآمد متوسط، افراد بیشتری چین را «شریکی قابل‌اعتماد» می‌دانند.

چین در سال‌های اخیر از طریق ابتکار کمربند و جاده (BRI) با گسترش سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها و همکاری‌های دیپلماتیک، همکاری خود را با بسیاری از کشورهای در حال توسعه گسترش داده است. از راه‌آهن در شرق آفریقا تا شهرک‌های صنعتی در آسیای جنوب‌شرقی، از زیرساخت‌های دیجیتال در آمریکای لاتین تا خطوط لوله انرژی در آسیای مرکزی، این پروژه‌های همکاری بدون تحمیل شروط سیاسی سختگیرانه و بدون اصرار بر تغییر نظام‌های سیاسی طرف مقابل، عمدتاً بر محور «ساخت راه، تأمین انرژی و گسترش تجارت» پیش رفته‌اند.

نظرسنجی موسسه پیو پیامی روشن دارد؛ مردم جهان به دنبال شریکی قابل‌پیش‌بینی، باثبات و احترام‌گذار به دیگران هستند. در نهایت، ترازوی افکار عمومی جهان به سود طرفی سنگین خواهد شد که بتواند «قطعیت» را به ارمغان بیاورد.