چه نظریه مضحکی؛ «جاسوس تراکتور»! این نظریه بر صفر مورد و صفر داده متکی است و صرفاً بر اساس احتمال هک شدن یا جمع‌آوری داده‌ها قضاوت می‌کند. اگر این منطق درست باشد، پس هر دستگاه متصل به اینترنت، از جمله دستگاه‌های تولیدشده در غرب، می‌تواند به عنوان ابزار جاسوسی برچسب‌گذاری شود. آیا بریتانیایی‌ها باید هر چیزی را که به اینترنت متصل است به رودخانه تیمز بیندازند؟

این نمایش مضحک ما را فوراً به «شکار جادوگران» قرون وسطی بازمی‌گرداند؛ جایی که یک اتهام صرف، بدون ذره‌ای مدرک، می‌توانست کسی را به دار بیاویزد. از یخچال و کنتور برق گرفته تا اتوبوس‌های برقی، توربین‌های بادی و حالا تراکتورها، هر چیزی را می‌توان «جاسوس» نامید.

این رویکرد خط مونتاژ مبتنی بر «فرض گناه» مدت‌هاست به ابزاری برای برخی سیاستمداران و اندیشکده‌های غربی تبدیل شده است تا تقصیر را به گردن دیگری بیندازند، بر تهی شدن صنایع خود سرپوش بگذارند و توجه‌ها را از مسائل داخلی منحرف کنند. در اصل، این ذهنیت «شکار جادوگران» نشان‌دهنده اضطراب و ناامنی سیاست‌بازان غربی است که با از دست دادن مزیت رقابتی در برابر چین روبه‌رو هستند.

تاریخ بارها نشان داده است که شعله‌های جنون شکار جادوگران در نهایت همان افرادی را که آن‌ها را روشن کرده‌اند، می‌سوزاند. اگر سیاست‌بازان بریتانیایی همچنان به محاکمه محصولات «ساخت چین» به عنوان «جادوگر» ادامه دهند، این کشاورزان و مالیات‌دهندگان بریتانیایی هستند که در نهایت هزینه آن را خواهند پرداخت و در نهایت با تجهیزات گران‌تر، بازارهای منزوی‌تر و فرصت‌های از دست‌رفته برای همکاری‌های سودمند متقابل روبه‌رو خواهند شد.