دیدار اخیر اصناف صنعتی و صادراتی با رئیس‌جمهور، اگر قرار باشد تنها به یک قاب خبری تقلیل پیدا نکند، باید از زاویه‌ای جدی‌تر خوانده شود؛ زاویه‌ای که در آن، سخنان امین ابراهیمی، مدیرعامل گروه فولاد خوزستان، نه صرفاً گلایه‌های صنفی، بلکه هشداری روشن درباره آینده یکی از مزیت‌های راهبردی اقتصاد ایران است.

فولاد، ستون فقرات توسعه‌ی صنعتی جهان است؛ فلزی که از نخستین تمدن‌ها تا انقلاب صنعتی و جهان مدرن، نقش تعیین‌کننده‌ای در پیشرفت بشر ایفا کرده است. در ایران نیز ضرورت تولید فولاد هم‌زمان با شکل‌گیری پروژه‌های زیربنایی در دهه‌ی ۱۳۰۰ شمسی مطرح شد، اما تا دهه‌ها این نیاز از مسیر واردات تأمین می‌شد. پیش از انقلاب اسلامی، ظرفیت تولید فولاد کشور سالانه حدود یک میلیون تن بود، در حالی که مصرف به چهار میلیون تن می‌رسید و بخش عمده‌ای از نیاز کشور از خارج تأمین می‌شد؛ وضعیتی که ایران را به واردکننده‌ی ساختاری فولاد تبدیل کرده بود.

مدیرعامل گروه فولاد خوزستان اخیراً با حضور در نشست رؤسای انجمن‌های تولیدی و صادراتی با رئیس‌جمهور، به نمایندگی از انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران، با تشریح مهم‌ترین چالش‌های صادرات فولاد کشور، بر ضرورت اصلاح هم‌زمان حکمرانی انرژی، ثبات مقررات، بازطراحی نظام ارزی و توسعه زیرساخت‌ها تأکید کرد و مجموعه‌ای از راهکارهای مدیریتی و اجرایی برای رفع این موانع ارائه داد.

در زمانی که صنعت فولاد ایران با محدودیت انرژی، مقررات متغیر صادراتی، رقابت شدید منطقه‌ای و نوسانات ارزی دست‌وپنجه نرم می‌کند، حرکت فولاد خوزستان در حوزه صادرات، جریانی متفاوت را دنبال کرده است؛ جریانی که نه‌تنها عقب نمی‌نشیند، بلکه افق تازه‌ای برای نقش‌آفرینی ایران در بازارهای جهانی باز می‌کند. سخنان اخیر مجید عبیات، مدیر صادرات این شرکت، نشان می‌دهد که راهبرد فولاد خوزستان دیگر بر محور «فروش محصول» نیست، بلکه بر محور «ساختن شبکه‌ای پایدار از زیرساخت، بازار و استاندارد جهانی» است؛ راهبردی که این شرکت را به نخستین صادرکننده فولاد ایران تبدیل کرده و تنها در نیمه نخست ۱۴۰۴، ۴۷۲ هزار تن محصول را به بازارهای جهانی رسانده است.

انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران آمار صادرات ۷ ماهه سال ۱۴۰۴ زنجیره فولاد کشور را منتشر کرد که بر این اساس حجم صادرات آهن و فولاد کشور، ۳۴ درصد و مجموع حجم صادرات کل زنجیره فولاد ۴۳ درصد افزایش داشته است.