بر اساس آمار، حاشیه سود کانی‌های فلزی از ۵۷ درصد در سال ۱۴۰۰ به ۲۴ درصد در سال ۱۴۰۴ و حاشیه سود شرکت‌های فولادی از ۳۶ درصد به ۱۲ درصد رسیده است. در مقابل، حاشیه سود بانک‌ها به حدود ۵۰ درصد افزایش یافته است. این روند انگیزه سرمایه‌گذاری در تولید را کاهش داده و ارزش واقعی شرکت‌ها در بورس را به‌درستی منعکس نمی‌کند.

ظرفیت مازاد تولید، کاهش نسبت تولید به ظرفیت (احتمالاً تا ۵۶-۵۷ درصد) و عدم صرفه اقتصادی تولید گندله نیز از چالش‌های پیش‌روست. هزینه‌های انرژی (گاز، برق و آب) که در جهان حدود ۱۶-۱۷ درصد بهای تمام‌شده را تشکیل می‌دهد، در ایران با شیب تندتری در حال افزایش است و مزیت انرژی ارزان به‌زودی از بین می‌رود. از سال ۲۰۲۸ نیز الزامات بین‌المللی مانند مالیات کربن، هزینه‌های صادراتی را افزایش خواهد داد.

سعدمحمدی تأکید کرد بهره‌وری واقعی نه با افزایش صرف تولید، بلکه با کاهش قیمت تمام‌شده و ارتقای ایمنی از طریق فناوری‌های جدید محقق می‌شود. پیشنهاد وی ایجاد سامانه آنلاین پایش مستمر زنجیره و نقش‌آفرینی انجمن فولاد در معرفی فناوری‌های روز دنیاست.