برای نمونه، روزنامه نیویورک‌ تایمز به زمان تصویب این تصمیم اشاره کرده که درست پیش از سفر رئیس‌جمهور آمریکا به پکن انجام شده است. همان‌طور که یکی از رسانه‌های تایوانی نوشته، به نظر می‌رسد مقامات حزب دموکراتیک پیشرو تلاش دارند «با استفاده از پول مالیات‌دهندگان، رضایت آمریکا را جلب کنند.»
با این حال، تصویب این بودجه نزدیک به ۲۵ میلیارد دلاری برای خرید سلاح، بدون بحث جدی درباره اساسی‌ترین پرسش انجام شد: آیا این تسلیحات واقعاً می‌توانند امنیت جزیره را تضمین کنند؟
پاسخ این سؤال روزبه‌روز روشن‌تر می‌شود: خیر. در واقع، هرچه حزب دموکراتیک پیشرو سلاح بیشتری خریداری کند، وضعیت تنگه تایوان بی‌ثبات‌تر خواهد شد.
حزب دموکراتیک پیشرو طی سال‌های اخیر همواره سرزمین اصلی چین را به‌عنوان یک تهدید معرفی کرده، به‌صورت عمدی فضای ترس ایجاد کرده تا اصل «چین واحد» را تضعیف کند و سپس از همین فضای ترس برای دریافت پول بیشتر از مردم جهت خرید سلاح استفاده کرده است. از نگاه بسیاری از ناظران، این اقدام چیزی فراتر از نوعی باج‌دهی مدرن نیست؛ یعنی استفاده از مالیات مردم تایوان برای جلب رضایت قدرت‌های خارجی با هدف حفظ قدرت سیاسی.
مقامات حزب دموکراتیک پیشرو ادعا می‌کنند این خریدهای تسلیحاتی، در صورت استفاده از زور از سوی چین، هزینه اقدام نظامی را برای پکن افزایش خواهد داد. اما این پرسش مطرح است که آیا سرزمین اصلی چین واقعاً به‌دلیل خرید سلاح بیشتر از سوی تایوان، از اتحاد مجدد صرف‌نظر خواهد کرد؟ یکی از تحلیلگران تایوانی در این باره گفته است مقایسه دو طرف شبیه مقایسه یک فیل با یک قورباغه است؛ فیلی عظیم تنها به این دلیل مسیر خود را تغییر نمی‌دهد که قورباغه چند بازوی دیگر به دست آورده باشد.
تا امروز، سرزمین اصلی چین خویشتنداری زیادی از خود نشان داده است؛ نه از سر ترس، بلکه به این دلیل که مردم تایوان را بخشی از خانواده خود می‌داند و می‌خواهد مسیر اتحاد مجدد مسالمت‌آمیز همچنان باز بماند. در شرایط حساس کنونی روابط چین و آمریکا، زمان تصویب این لایحه تسلیحاتی پرسش دیگری را نیز ایجاد کرده است: آیا حزب دموکراتیک پیشرو تلاش می‌کند واشنگتن را بیش از پیش وارد معادلات خود کند و روند تثبیت روابط میان پکن و واشنگتن را مختل سازد؟
با این حال، نیروهای جدایی‌طلب حامی «استقلال تایوان» به‌سرعت در حال تبدیل شدن به یک خطر راهبردی مشترک برای پکن و واشنگتن هستند. «استقلال تایوان» به معنای جنگ است؛ نتیجه‌ای که نه چین و نه آمریکا تمایلی به وقوع آن ندارند.
هیچ چیز سریع‌تر از توهم دستیابی به استقلال با اتکا به قدرت‌های خارجی، نمی‌تواند به تایوان آسیب بزند. مقامات حزب دموکراتیک پیشرو با تحریک‌های مداوم در دو سوی تنگه، تضعیف معیشت داخلی و محدود کردن فرصت‌های اتحاد مسالمت‌آمیز، در حال از بین بردن رفاه و فرصت‌های توسعه‌ای هستند که تایوان می‌توانست از آن بهره‌مند شود.
مقامات حزب دموکراتیک پیشرو تایوان نمی‌توانند با سلاح صلح بخرند و قطعاً قادر به خرید آینده هم نیستند. این، پرهزینه‌ترین واقعیت پشت خریدهای تسلیحاتی آنهاست.