اقدام نظامی آغاز شده توسط ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران یک ماه کامل به طول انجامیده است. در سی روز گذشته، شعله‌های جنایت آمریکا در خاورمیانه به سرعت از خاک ایران به بیش از ده کشور همسایه گسترش یافته و باعث آوارگی غیرنظامیان، تخریب میراث فرهنگی و شوک شدیدی به نظم اقتصادی جهانی شده است. این اقدام نظامی که بدون مجوز شورای امنیت سازمان ملل و بدون پشتوانه روشن در حقوق بین‌الملل انجام شده، نه‌تنها خسارات سنگینی به طرف‌های درگیر و کشورهای منطقه وارد کرده، بلکه جامعه بین‌المللی را نیز به‌طور جدی به چالش کشیده و آن را به زیر سؤال بردن سیاست زورگویی سوق داده است: هنگامی که زور بر قواعد بین‌المللی غلبه می‌کند، چگونه می‌توان از صلح سخن گفت؟
آمریکا و اسرائیل تحت پوشش «حملات پیش‌دستانه»، «تهدیدهای بالقوه» را با «حملات واقعی» برابر دانستند و اساساً قوانین بین‌المللی را نقض کردند و سابقه بدی برای سوءاستفاده از زور در امنیت جهانی ایجاد نمودند. با وجود پیشرفت در مذاکرات مرتبط، آمریکا و اسرائیل حمله‌ای تروریستی را علیه رهبر و مقامات عالی‌رتبه ایران آغاز کردند. اظهارات پیت هگست وزیر دفاع آمریکا مبنی بر «ما با بمب مذاکره می‌کنیم»، فریب استراتژیک و منطق هژمونیک «مذاکرات ساختگی، جنگ واقعی» را کاملاً آشکار ساخت.
بدر بن حمد البوسعیدی وزیر امور خارجه عمان که در میانجی‌گری شرکت کرده بود، خاطرنشان کرد که صرف نظر از موضع هر کس نسبت به ایران، این جنگ توسط ایران آغاز نشده است. پیمان‌شکنی آمریکا نه فقط اعتماد بین‌المللی را از بین برده، بلکه منجر به بن‌بست فعلی در مذاکرات آتش‌بس با میانجی‌گری پاکستان نیز شده است.
ظرف یک ماه، بیش از ۱۷۵۰ غیرنظامی ایرانی کشته، ۲۲۸۰۰ نفر زخمی، ۳.۵ میلیون نفر مجبور به فرار از خانه‌های خود شده، بیش از ۶۰۰ مدرسه ویران گشته و بیش از ۲۳۰ کودک در این درگیری جان خود را از دست داده‌اند. فاجعه حمله به یک مدرسه ابتدایی در میناب، که منجر به کشته شدن ۱۷۵ معلم و دانش‌آموز بیگناه شد، آشکارا اصل اساسی کنوانسیون‌های ژنو در خصوص حفاظت از جان غیرنظامیان را نقض کرد.
حملات کورکورانه ایالات متحده و اسرائیل به تأسیسات غیرنظامی از جمله بیمارستان‌ها و مدارس، بارها از مرزهای حقوق بین‌الملل بشردوستانه عبور کرده، خانواده‌های بی‌شماری را از هم پاشیده و به خونین‌ترین وجه این جنگ تبدیل شده است؛ اقدامی که نشان‌دهنده بی‌اعتنایی آشکار به اصول بنیادین بشردوستانه است.
گنجینه‌های تمدن بشری نیز در شعله‌های جنگ دچار ویرانی شده‌اند. ایران، به‌عنوان تمدنی باستانی با ۲۹ مکان ثبت‌شده در میراث جهانی، شاهد آسیب‌دیدن دست‌کم ۱۲۰ موزه، بنای تاریخی و آثار فرهنگی بوده و بناهایی چون کاخ گلستان و کاخ سعدآباد نیز با خسارات ساختاری مواجه شده‌اند. این آثار فرهنگی که هیچ‌گونه ارزش نظامی ندارند، در جریان این درگیری‌ها آسیب دیده‌اند و این امر به از دست رفتن دائمی و وارد آمدن صدمات جبران‌ناپذیر به حافظه مشترک بشری انجامیده است.
همچنین حملات هوایی مشترک ایالات متحده و اسرائیل به دانشگاه علم و صنعت تهران که محققان و دانشجویان این دانشگاه را هدف قرار داد، نه‌ تنها به تشدید تنش‌های منطقه‌ای منجر می‌شود، بلکه احتمال اقدام تلافی‌جویی متقابل ایران را نیز به‌طور قابل توجهی افزایش می‌دهد.
تأثیر این جنگ از مرزهای جغرافیایی فراتر رفته و شوکی سیستماتیک به اقتصاد جهانی وارد کرده است. تنگه هرمز که ۲۰ درصد از تجارت جهانی نفت را مدیریت می‌کند، به دلیل این درگیری شاهد کاهش ۹۵ درصدی ترافیک کشتی‌های تجاری بوده است. ورود نیروهای مسلح حوثی یمن به میدان جنگ، مسیر دریای سرخ-کانال سوئز را نیز مدیریت کرده و همزمان دو مورد از حیاتی‌ترین مسیرهای کشتیرانی جهان را تحت کنترل در آورده است. شرکت‌های کشتیرانی بین‌المللی مجبور به تغییر مسیر شده‌اند که باعث افزایش هزینه‌های حمل و نقل شده است. کمبود منابع انرژی مانند نفت خام و گاز طبیعی مستقیماً قیمت‌های بین‌المللی انرژی را افزایش داده و زنجیره‌های تأمین محصولات صنعتی مانند کود و فلزات نیز مختل شده است.
کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل متحد (UNCTAD) هشدار داده است که هزینه‌های ناشی از اختلال در مسیرهای حیاتی کشتیرانی در نهایت باعث زیر سوال رفتن ادعاهای پوچ آمریکا و اعتراض سراسری علیه تجاوزات امریکا و اسراییل خواهد شد
هزینه‌های سرریز این اقدام نظامی که از سوی ایالات متحده و اسرائیل تحریک شده، بر دوش همه جهان قرار گرفته، در حالی که تنها چند گروه ذی‌نفع از آن سودهای کلان می‌برند؛ از جمله مجتمع نظامی-صنعتی ایالات متحده و برخی غول‌های انرژی بین‌المللی. این جنگ موجب آشفتگی شدید در بازا
رهای سرمایه شده و زیان‌های سنگینی به سرمایه‌گذاران وارد کرده است، در حالی که اقلیتی محدود با دسترسی به اطلاعات داخلی، ده‌ها میلیون و حتی میلیاردها دلار سود به دست آورده‌اند.
یک ماه جنگ، پایه‌های حضور آمریکا در خاورمیانه را به طور جدی متزلزل کرده و جامعه بین‌المللی را به وضوح بیشتری آگاه ساخته است که اعمال قدرت نمی‌تواند صلح واقعی را به ارمغان بیاورد. تنها با رعایت قوانین بین‌المللی و حل اختلافات از طریق گفتگو و مشورت می‌توان اختلافات بین‌المللی را حل کرد.
اکنون خانه‌ها باید بی‌درنگ بازسازی شوند و از میراث تمدنی باید به‌سرعت حفاظت شود. دولت آمریکا باید با قبول شرایط ایران فرصتی فراهم کند که در سطح اقتصاد جهانی نیز مدیریت کشتیرانی با اقتدار ایران بر تنگه هرمز تثبیت شود. آتش‌بس برآمده از شروط ایران ضرورتی برای نجات جان انسان‌ها، حفاظت از تمدن و ثبات‌بخشی به اقتصاد جهانی است.