به گزارش پایگاه خبری تجارت گردان به نقل از وزارت نیرو(پاون)، “صدیقه ترابی” در همایش تخصیص آب از منظر حکمرانی اظهار داشت: هدف اصلی برگزاری این نشست، بررسی بازنگری دستورالعمل و نظام‌نامه تخصیص آب است.
وی افزود: در واقع هدف از بازنگری دستورالعمل و نظام‌نامه تخصیص آب، بهینه سازی تخصیص‌ها و برقراری ارتباط بین تمامی ذی‌نفعان از شرکت‌های آب و فاضلاب و آب منطقه‌ای تا کشاورزان، صنعتگران و … است.
مدیرکل دفتر برنامه‌ریزی کلان آب و آبفای وزارت نیرو با بیان اینکه در شیوه‌های فعلی تخصیص آب با چالش‌ها و انتقاداتی مواجه هستیم که می‌توان در بازنگری‌ها آنها را بهینه و رفع کرد، گفت: افت و خیزهایی در مسیر تخصیص آب بوده که تمامی آنها در کمیسیون تخصیص آب مطرح شده، همچنین فشارهای سیاسی که مستقیم و یا غیرمستقیم در مناطق مختلف برای گرفتن سهم بیشتر اعمال می‌شود نیز از مسائلی است که با آن مواجه بوده‌ایم.
وی ادامه داد: در دنیا پس از گذشت سال‌ها، تجارب ارزشمندی در زمینه تخصیص آب حاصل شده که ما از این تجارب در حوضه‌های آبریز مختلف از آمریکا تا آفریقا و از چین تا پاکستان و هند و همچنین از تجارب ارزشمند تاریخی کشور به‌خصوص در حوضه‌های آبریز زاینده‌رود و کرج برای بازنگری بهینه در زمینه بازنگری دستورالعمل و نظام‌نامه تخصیص آب استفاده می‌کنیم.
 ترابی تصریح کرد: در دهه‌های گذشته با توجه به اینکه در اغلب مناطق هنوز تقاضای آب کمتر از منابع بود، تنش معناداری در تخصیص آب وجود نداشت، اما افزایش جمعیت و رشد تقاضا به میزان بیشتر از منابع در دسترس، تنش‌های آبی را در مناطق مختلف به وجود آورد که مباحث تعیین نظام‌نامه‌های تخصیص آب را ضروری کرد.
وی افزود: هرچه محدودیت‌ها در منابع نسبت به تقاضا بیشتر باشد، نیازمند نظام نامه و دستورالعمل های محکم تری در بخش تخصیص هستیم و امروز با توجه به مباحث مختلفی همچون تغییرات اقلیم، خشک شدن تالاب‌ها و دریاچه‌ها، افت سطح آب‌های زیرزمینی و به‌خصوص رشد جمعیت و افزایش تقاضا، نیازمند بازنگری در نظام‌نامه‌های تخصیص آب هستیم.
مدیرکل دفتر برنامه‌ریزی کلان آب و آبفای وزارت نیرو خاطرنشان کرد: این دفتر، تهیه و تدوین مجموعه‌ای از نوشتارهای کوتاه و مدیریتی را به‌منظور تبیین ابعاد مختلف برنامه‌ریزی تخصیص آب در سطح حوضه‌های آبریز مشتمل بر اصول، رویه‌ها، فرآیندها و تجارب کشورهای مختلف را در دستور کار قرار داده است.
وی ادامه داد: اکنون با گذشت نزدیک به دو دهه از ابلاغ نظام‌نامه تخصیص آب و از طرف دیگر به جهت افزایش روزافزون تقاضا برای منابع محدود، نیاز به ارتقا و بهبود این فرآیند بر اساس تجارب حاصل از این دو دهه و همچنین بر مبنای تجارب جهانی، بیش از پیش احساس می‌شود.