امروز پرتاب موشک دیگر تنها نشانه‌ای از بلندپروازی‌های فضایی چین نیست، بلکه به یک جاذبه گردشگری محبوب نیز تبدیل شده است.
فو جین‌هوا، گردشگر ۳۸ ساله‌ای از استان گوانگ‌دونگ، یکی از این افراد است. او پیش‌بینی می‌کند که شاید تا ۲۰ سال دیگر، مردم عادی چین بتوانند به‌راحتی به فضا سفر کنند.
پرتاب‌های فضایی چین در گذشته بیشتر در مناطق بیابانی و دورافتاده انجام می‌شد و اطلاعات مربوط به آنها نیز به‌شدت محرمانه بود. اما با افزایش جاه‌طلبی‌های فضایی چین، این کشور به‌تدریج پرتاب‌های فضایی خود را بیشتر در معرض دید عموم قرار می‌دهد.
از زمان پرتاب موفق نخستین موشک صوتی چین در سال ۱۹۶۰، برنامه فضایی این کشور به مجموعه‌ای از دستاوردهای مهم دست یافته است. این دستاوردها تأثیر عمیقی بر مردم چین گذاشته‌اند و نه‌تنها در قالب فیلم و برنامه‌های تصویری بازتاب یافته و در موزه‌ها به نمایش درآمده‌اند، بلکه جاذبه‌های مرتبط با فضا را نیز به مکان‌های محبوب عکاسی تبدیل کرده‌اند؛ مکان‌هایی که مردم در آنها عکس می‌گیرند و تصاویر خود را در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک می‌گذارند. در چین، فعالیت‌های مرتبط با فضا به نوعی تجربه فرهنگی جمعی تبدیل شده‌اند و گردشگری، رویدادهای هنری و بازاریابی برندهای تجاری همگی در گسترش این روند نقش دارند.
ژئوپارک آتشفشانی اولانهادا در منطقه خودمختار مغولستان داخلی واقع در شمال چین، نمونه کاملی از این روند است. در این منطقه، سازندهای سنگی سیاه آتشفشانی به منظره‌ای شبیه سطح مریخ تبدیل شده‌اند. فروشندگان مواد غذایی، بستنی‌های توت‌فرنگی با شکل فضانورد می‌فروشند و گردشگران نیز لباس‌های فضایی سفید یا صورتی اجاره می‌کنند تا در میان زمین‌های بایر و در پس‌زمینه این منظره، برای گرفتن عکس ژست بگیرند.
در فضای باز منطقه هنری سونگ‌جوانگ پکن، یک مجسمه غول‌پیکر از یک فضانورد زن، رهگذران را به توقف و گرفتن عکس ترغیب می‌کند. در پارک شوگانگ، یک پارک فرهنگی جدید با موضوع فضا در غرب پکن نیز، مجسمه عظیمی از «مالی فضایی» متعلق به فروشگاه پاپ‌مارت قرار دارد که بر فراز بازدیدکنندگان دیده می‌شود.
برای بسیاری از مردم چین، فضا دیگر چیزی نیست که تنها از طریق گزارش‌های رسانه‌ای یا فیلم‌های علمی‌تخیلی با آن ارتباط داشته باشند؛ بلکه اکنون در سواحل چین، آثار هنری عمومی و حتی چرخ‌دستی‌های بستنی‌فروشی‌ها نیز حضور دارد. فو جین‌هوا در حالی که پرتاب موشک را از ساحلی در های‌نان تماشا می‌کرد، گفت: «نسل‌های قبلی هرگز تصور نمی‌کردند که ما امروز بتوانیم اینجا بنشینیم، از نسیم دریا لذت ببریم و شاهد پرتاب موشک کشورمان باشیم. من کاملاً معتقدم که آینده یک رویا نیست.»