از کوه و دشت، از غیرت مردان و صبوری زنان، از آن‌که بی‌نام ماند اما سینه‌اش سپر شد، تا آن‌که بی‌دست و پا، اما استوار، کنار لانچر ایستاد؛ همه گواهی بودند که این خاک، با جان حفظ می‌شود نه با شعار.

اکنون در آستانه چهلمین روز فراق رهبر شهیدمان، هرچند رفتنش داغی بر دل نشاند اما راهش چراغ ماند، باید گفت: پدر رفت… اما تفنگ بر زمین نماند.
دست‌ها اگرچه خسته شدند، اما پرچم نیفتاد.

ایران، روایت یک ملت است که هر بار از دل آتش، سربلندتر برمی‌خیزد. این‌جا پایان هیچ نبردی، پایان ایستادگی نیست.

ای ایران…
نامت بلند، راهت پایدار، و غمت بی‌پایان مباد.