تقی‌خان تجریشی گفت: در دوره‌ای که مسئولیت مدیریت یک هلدینگ چندرشته‌ای را بر عهده داشتم، یکی از اهداف اصلی برای هلدینگ تخصصی سیمان، پذیرش و عرضه سیمان در بورس کالا بود. در کنار افزایش تولید و سودآوری، این موضوع به یکی از مهم‌ترین اهداف مدیریتی تبدیل شد؛ هدفی که با وجود فشارها و مقاومت‌های جدی، در نهایت محقق شد.

رئیس هیئت‌مدیره گروه مالی فیروزه ادامه داد: نتیجه این اتفاق، تغییر محسوس در صورت‌های مالی شرکت‌های سیمانی و افزایش جذابیت سرمایه‌گذاری در این صنعت بود. طرح‌های توسعه‌ای، افزایش ظرفیت، نوسازی و بازسازی خطوط تولید، که پیش از آن توجیه اقتصادی کافی نداشتند، به‌تدریج جذاب‌تر شدند. مهم‌تر از همه، بخشی از منابعی که پیش از این در زنجیره غیرشفاف معاملات جابه‌جا می‌شد، به شرکت‌های تولیدکننده بازگشت.

وی افزود: طبیعی بود که این تغییر، مخالفانی هم داشته باشد؛ چراکه با حذف قیمت‌گذاری دستوری و حرکت معاملات به سمت بازار شفاف، منافع گروه‌هایی که محصول را با قیمت‌های دستوری دریافت و با قیمت آزاد عرضه می‌کردند، به خطر می‌افتاد.

تقی‌خان تجریشی تصریح کرد: تجربه مشابهی را در صنعت پتروشیمی هم داشتیم؛ جایی که برای پذیرش برخی محصولات در بورس کالا با مقاومت‌هایی مواجه شدیم. دلیل این مقاومت‌ها روشن بود: هرجا قیمت‌گذاری و معامله شفاف نباشد، امکان تحمیل هزینه‌های جانبی و شکل‌گیری منافع خارج از زنجیره اصلی تولید بیشتر می‌شود.

وی عنوان کرد: تجربه سیمان و پتروشیمی یک پیام روشن دارد: شفافیت شاید در ابتدا برای برخی منافع محدودکننده باشد، اما در بلندمدت به نفع تولیدکننده، سهامدار، سرمایه‌گذار و در نهایت کل اقتصاد است.