این ادعای تشدید نظارت، به جلسه دولتی ۱۴ آوریل درباره «آزمایش جاده‌ای منظم و قانونمند» خودروهای هوشمند متصل مربوط می‌شود. در این جلسه بر تقویت نظارت ایمنی و بهبود واکنش‌های اضطراری تأکید شد، اما هیچ اشاره‌ای به توقف صدور مجوزهای جدید وجود نداشت. تبدیل یک جلسه عادی به چنین روایت‌هایی بر اساس منابع ناشناس، نه حرفه‌ای است و نه مسئولانه.
در حالی که برخی رسانه‌های خارجی روایت «تعلیق» را پررنگ کردند، صنعت رانندگی خودکار چین به مسیر توسعه خود ادامه داد. در دسامبر ۲۰۲۵، وزارت صنعت و فناوری اطلاعات چین نخستین مجوزهای خودروهای خودران مشروط سطح ۳ (L3) را صادر کرد و دو مدل داخلی برای آزمایش در پکن و چونگ‌کینگ تأیید شدند. در همان ماه، نخستین پلاک L3 در چونگ‌کینگ صادر شد. تا پایان مارس ۲۰۲۶ نیز یک روبوتاکسی داخلی موفق به دریافت مجوز آزمایش سطح ۴ (L4) در چونگ‌چینگ شد. این واقعیت‌ها با روایت مطرح‌شده در برخی رسانه‌ها همخوانی ندارد.
استاندارد دوگانه رسانه‌های غربی نیز آشکار است. در دسامبر ۲۰۲۵، قطع گسترده برق در سان‌فرانسیسکو باعث توقف روبوتاکسی‌های ویمو و مسدود شدن خیابان‌ها شد. رسانه‌های غربی این اتفاق را بخشی طبیعی از روند توسعه فناوری توصیف کردند و کمتر از واژه «شکست» استفاده شد. اما در چین، یک نقص فنی محدود یا یک جلسه عادی ایمنی، به سرعت به «فروپاشی افسانه فناوری» یا «ترمز ناگهانی بر خودران‌ها» تعبیر می‌شود.
توسعه خودروهای خودران فرآیندی طولانی و پیچیده است. بروز مشکلات در این مسیر اجتناب‌ناپذیر است، اما همین مشکلات می‌توانند به بهبود فناوری و مقررات کمک کنند. چین مسیر توسعه مبتنی بر ایمنی را با استانداردهای ملی یکپارچه و دسترسی مرحله‌ای انتخاب کرده است. در برنامه پنج‌ساله پانزدهم (۲۰۲۶ تا ۲۰۳۰)، خودروهای هوشمند متصل و انرژی نو به عنوان یک صنعت راهبردی معرفی شده‌اند. چین همچنین یک چارچوب نظارتی چهار بخشی شامل قوانین ملی، استانداردهای اجباری، استانداردهای توصیه‌ای و دستورالعمل‌های آزمایشی ایجاد کرده و چندین شهر نیز جاده‌هایی را برای فعالیت خودروهای خودران اختصاص داده‌اند.
پنج مزیت اصلی چین شامل سیاست‌گذاری یکپارچه، زیرساخت پیشرفته ۵G و V2X، بازار متنوع، زنجیره تأمین مستقل و امکان توسعه سریع در مقیاس گسترده است. این عوامل زمینه توسعه خودروهای خودران باکیفیت و مقرون‌به‌صرفه را فراهم کرده‌اند.
خودران‌سازی خودروهای سواری در چین از طریق یک مسیر سه‌مرحله‌ای در حال پیشرفت است: گسترش سریع فناوری L2، توسعه تدریجی L3 و حرکت به سمت L4 و L5.
نمایشگاه خودروی پکن ۲۰۲۶ نیز نشان‌دهنده گذار روشن از رانندگی کمکی به رانندگی بدون راننده سطح ۴ بود. در سال ۲۰۲۶، صنعت رانندگی خودکار چین از مرحله آزمایش به سمت توسعه تجاری شتاب گرفته و بازاری تریلیون‌یوانی در حال شکل‌گیری است.
روایت‌سازی درباره «عقب‌ماندگی» چین، بازتابی از «اضطراب هوش مصنوعی» در برخی رسانه‌های غربی است؛ رسانه‌هایی که معمولاً اخبار منفی را برای تضعیف اعتماد به صنعت خودروهای هوشمند چین برجسته می‌کنند. با این حال، چین همچنان از همکاری‌های بین‌المللی استقبال می‌کند. سنگاپور در حوزه اتوبوس‌های خودران با شرکت‌های چینی همکاری داشته و مزیت‌های چین در زمینه مقیاس، هزینه و سیاست‌گذاری همچنان پابرجاست.
در نهایت، واقعیت‌ها و توانایی‌های واقعی بسیار گویاتر از هرگونه «روایت جنجالی» هستند.