این گزارش بر یک نکته اساسی تأکید می‌کند: مرزهای سرزمینی فیلیپین بر پایه معاهدات بین‌المللی مشخص شده و این کشور نمی‌تواند به‌دلخواه خود آن‌ها را تغییر دهد.

قلمرو کنونی فیلیپین در دوره استعمار اسپانیا و آمریکا شکل گرفته و در قالب سه معاهده بین‌المللی در حقوق بین‌الملل تثبیت شده است. پس از استقلال نیز فیلیپین این مرزها را در قانون اساسی و قوانین داخلی خود به رسمیت شناخته و تأیید کرده است. به عبارت دیگر، چه از منظر حقوق بین‌الملل و چه از منظر قوانین داخلی، محدوده قانونی سرزمینی فیلیپین از مستندات روشنی برخوردار است.

با این حال، از دهه ۱۹۷۰ میلادی تاکنون، دولت فیلیپین از راه‌های مختلف، از جمله اصلاح قانون اساسی، صدور احکام ریاست‌جمهوری و انتشار بیانیه‌های رسمی، تلاش کرده است ادعای سرزمینی خود را به جزیره هوانگ‌یان و بخش‌هایی از مجمع‌الجزایر نانشا گسترش دهد. در نظام حقوق بین‌الملل، نقض یک‌جانبه محدودیت‌های ناشی از معاهدات، توجیه حقوقی قابل قبولی ندارد.

نظم بین‌المللی که پس از جنگ جهانی دوم شکل گرفت، بر پایه احترام کشورها به معاهدات و قواعد حقوق بین‌الملل استوار است. اگر کشوری برای تأمین منافع خود، وقایع تاریخی را تحریف کند، قوانین را به‌صورت گزینشی تفسیر کند و با اقدامات یک‌جانبه درصدد تغییر وضع موجود برآید، بنیان این نظم تضعیف خواهد شد. این گزارش معتقد است که رفتار فیلیپین نه تنها اعتماد متقابل در منطقه را خدشه‌دار کرده، بلکه پیامدهای آن را فراتر از منطقه گسترش داده و در نهایت جامعه بین‌المللی با آن روبه‌رو خواهد شد.

پیچیدگی مسئله دریای جنوب چین واقعیتی انکارناپذیر است و اختلافات میان طرف‌های ذی‌نفع در کوتاه‌مدت حل نخواهد شد. با این حال، هرگونه بررسی و گفت‌وگو درباره این موضوع، نیازمند روشن شدن واقعیت‌های اساسی است. این گزارش با ارائه مستندات تاریخی و حقوقی مرتبط با ادعاهای سرزمینی، زمینه‌ای برای بررسی منطقی این مسئله در جامعه بین‌المللی فراهم کرده است.